De onverwachte rijkdom van Altena

Welke verborgen boodschap heeft Jan van Mersbergen in zijn laatste roman 'de onverwachte rijkdom van Altena' gestopt? Een stil verlangen om zelf uit de stad Amsterdam terug te keren naar het polderland van Altena? Of is het verhaal van Eef of Eveline het verhaal van Jan van Mersbergen zelf die juist het polderland is ontvlucht om in Amsterdam te gaan wonen om zich daar als schrijver te ontwikkelen? 

Jan van Mersbergen (links) met Arjan Visser in Amsterdam

In het boek wordt de tegenstelling tussen stad en platteland, tussen Amsterdam en Altena nog eens uitvergroot door de beelden en zinnen die Van Mersbergen gebruikt in zijn boek. Over Amsterdam, over de uitgeverij waar alleen knappe blondines werken die om vier uur aan de borrel gaan met hun collega's. Met als schril contrast Frankie, de hardwerkende man uit Altena die vijvers aanlegt en fonteinen repareert. Maar zo simpel is het leven toch niet, ook niet in Altena? Hardwerkende poldermensen tegenover stadse kantoormensen die achter hun bureau slapend rijk worden? De werkelijkheid is juist oneindig veelkleuriger dan die contrasten. 

Jan van Mersbergen (links) met Marieke Rijneveld in boekhandel Atheneum in Amsterdam

Wie iets meer weet van de achtergrond van romanschrijver Jan van Mersbergen zal zijn laatste boek 'de onverwachte rijkdom van Altena' met een andere blik lezen. Maar ook inwoners van Altena zelf zullen bij het lezen van de roman steeds stuiten op passages die vragen oproepen. Toch is de thematiek van het boek universeel, zeker in een tijd van eindeloze debatten of CEO's zichzelf steeds rijkelijk mogen belonen met bonussen versus de 'hardwerkende' Nederlanders die moet sappelen. Want mag je rijkdom voor jezelf houden of moet je die juist delen met anderen om werkelijk rijk te worden.? Dat past dan wel weer mooi bij de bijbeltekst 'Het is zaliger te geven dan te ontvangen'. Mooi, dat de hoofdpersoon Mar in het boek ook die keuze heeft gemaakt. Die boodschap weet Van Mersbergen goed voor het voetlicht te brengen in zijn boek. 

De onverwachte rijkdom van Altena

In de Werf was deze avond de schrijver Jan van Mersbergen te gast. Hij werd door Arie Wezemer ondervraagd over zijn nieuwste boek 'de onverwachte rijkdom van Altena'. Het is het tiende boek van Jan van Mersbergen die opgroeide in Altena. 

Schrijver Jan van Mersbergen in de Werf

De roman speelt zich af rondom de Put in Almkerk, waar Jan als opgroeiende tiener graag vertoefde. In het boek kruipt hij in de huid van een vrouw. Arie Wezemer, die het boek al mocht lezen, spreekt over een 'verhaal van hier'. Ook een boek dat zich goed laat verfilmen. Verder liet de schrijver niet veel los over het boek, vooral om de lezer niet bij voorbaat het plot van het boek te verklappen. Overigens verwacht Van Mersbergen niet dat het boek veel mensen naar Altena zal trekken. 

Foto's van de expositie, naar een bekende Amerikaanse verkiezingsposter

Naast schrijver Jan van Mersbergen werd in de Werf een foto expositie getoond van fotogroep Lumiere. Aan de hand van het thema van de boekenweek  met als 'Moeder de vrouw' had Lumiere een serie foto's gemaakt. 

Een parel voor alle vrijwilligers

 Al sinds jaar en dag worden op 7 december vrijwilligers in het zonnetje gezet. Het is alweer jaren geleden dat de gemeente Werkendam de vrijwilligerspenning in het leven riep, die jaarlijks op 7 december werd uitgereikt. De nieuwe gemeente Altena zet die traditie voort met de uitreiking van de 'Parel van Altena'.  

Krantenartikel over de vijftigjarige KVO in Hank

De uitreiking van de Parel van Altena gebeurt echter niet op 7 december, maar op de nieuwjaarsreceptie, het blijft dus nog even spannend wie de eerste 'Parel van Altena' krijgt. Bij het schrijven van deze blog moet ik overigens ineens denken aan het boek van Jan van Mersbergen 'de overwachte rijkdom van Altena'; in dat boek ging het ook over parels, maar dan in de Put bij Uppel. Maar even over de vrijwilligersprijs, het blijft natuurlijk duimen of we begin 2022 wel een nieuwjaarsreceptie kunnen houden of gewoon nog in een ouderwetse lockdown zitten. 

De KVO in Hank begon in 1951 als Boerinnenbond

Overigens mocht ik vandaag ook weer in gesprek met twee van de vele vrijwilligers in Altena, Beiden zijn actief bij de Hankse Vrouwen Organisatie (voorheen de KVO). Ze vertelden me alles over de vrouwenorganisatie waar ze actief zijn. De informatie ga ik gebruiken voor mijn artikel over de vrouwenorganisaties in de regio voor de Historische Reeks deel 30. Dat schrijven is overigens ook vrijwilligerswerk. 

https://hanviskie.blogspot.com/search?q=vrijwilligers

Erfgoed is identiteit en schoonheid

Zowel zaterdag als zondag mocht ik aanschuiven bij lezingen over erfgoed. Zaterdag in de mooie Martinuskerk in de vesting Woudrichem en zondag op slot Loevestein.

Prinses Beatrix was eregaste tijdens de viering van 111 jaar Bond Heemschut

In de Martinuskerk werd het 111 jarig bestaan van de Bond Heemschut gevierd; al ruim een eeuw zetten ze zich in voor het behoud van erfgoed. En als de Bond Heemschut dat niet had gedaan, had Nederland er beslist anders uitgezien. Monotoner en grijzer, Bond Heemschut koos voor Woudrichem omdat ze daar precies 51 jaar geleden de aanzet gaf tot restauratie van de vesting. Ooit waren er plannen een deel van de vestingwerken te slopen. Anno 2022 geniet iedereen van het erfgoed in de vesting; bovendien draagt het bij aan de economische ontwikkeling door de bezoekers die ook willen genieten van die schoonheid. 

Prinses Beatrix in de Martinuskerk te Woudrichem

Cultuurhistoricus dr. Marinke Steenhuis gaf in de kerk een lezing over 'Erfgoed in context, wederkerigheid tussen private en publieke erfgoedzorg'. Erfgoed is identiteit, maar ook een gebruiksgoed. Erfgoed zijn verhalen, erfgoed brengt mensen samen. Dat is een bredere kijk dan behoud van alleen de 'stenen'. Ze wees ook op de kracht van erfgoed in het landschap. Ze waarschuwde nog wel voor de 'eenzame'  rol van veel gemeentelijke erfgoedambtenaren. Directeur Karel Loeff van Bond Heemschut wees op het verdrag van Faro dat binnenkort geratificeerd zal worden door Nederland. Want hoe kun je gemeenschappen vormen rondom erfgoed? Hoe geef je participatie vorm? 

Jelmer Krom op Slot Loevestein met een beeld van het Waardhuis in Kinderdijk

Zondagmiddag mocht ik luisteren naar de lezing van Jelmer Krom over 'water en erfgoed' op Slot Loevestein; onderdeel van de expositie over water op het slot. Eens temeer werd duidelijk dat Waterschap Rivierenland haar identiteit ontleend aan het erfgoed. Van de molens van de Kinderdijk, van Slot Loevestein, de Diefdijk, de sluizen bij Asperen, het gemaal de Neust, de dijkmagazijnen in het Land van Maas en Waal. In zijn lezing ontbrak ook het Waardhuis in Kinderdijk niet, met zijn vele, vele fraaie hensbekers. Wat een schoonheid en rijkdom om te koesteren als waterschap

Waterschapshuis in Ameide

 

Wie weleens een voet over de drempel heeft gezet in het waterschapshuis in Kinderdijk, proeft de historie. Sinds enige tijd staat ook in Ameide een waterschapshuis te koop met een riant uitzicht over de Lek. Het is werkelijk een plaatje. De bijzonder fraaie historische gevelelementen in empire stijl uit 1760, evenals de schitterende open haardpartij in de living (vroegere bestuurskamer) op de 1e verdieping kenmerken de relatieve rijkdom van die tijd.Het pand is een Rijksmonument, en tevens gesitueerd in een aangewezen gebied van Beschermd Stadsgezicht.

De lange geschiedenis gaat terug tot 1601 toen Magchiel Petersen, schoenmaker van beroep (hij werd op 12 december 1603 aangesteld tot schepen) het pand kocht. In 1760 verwierf het Hoogheemraadschap van de Alblasserwaard het pand en werd het “rijkelijk” verbouwd, onder andere naar het huidige buitenaanzicht. De ook nu nog aanwezige bedsteden op zolder werden in die tijd door de Heemraden zelf gebruikt in tijden van inspectie of bij dreiging van hoog water. 

 

 

http://www.funda.nl/koop/ameide/huis-48030841-voorstraat-5/

Dag 313: Millenniumdoelen

Één van de millenniumdoelen die 189 landen in 2000 hebben afgesproken is gendergelijkheid en empowerment van vrouwen, ondermeer door gelijke participatie van jongens en meisjes in het onderwijs te realiseren voor 2005. Een mond vol, maar simpelweg moeten er meer meisjes naar school. Het analfabetisme onder vrouwen is nog altijd groter dan onder mannen. Agnes Van Ardenne vertelde vanavond dat haar grootste gevecht is om het cynisme van mensen over ontwikkelingshulp te bestrijden. Ayaan Hirshi Ali had ooit tijdens de begrotingsbehandeling gezegd dat het beter was te stoppen, omdat het toch allemaal niet hielp. “We hebben afgesproken om 50 miljoen mensen in 2015 te voorzien van schoon drinkwater en sanitaire voorzieningen. Het blijkt dat indien er op scholen toiletten zijn, ouders eerder bereid zijn hun kinderen naar school te sturen. En als er gescheiden toiletten zijn, komen er zelfs meer meisjes, die ook nog eens hun school afmaken”. Cynisme is dus niet op zijn plaats. Laten we van onze rijkdom delen met hen die niet het geluk hadden dat hun wieg in het rijke Nederland stond.

Dag 148: Vreugde

Dus eet je brood met vreugde, drink met een vrolijk hart je wijn. God ziet alles wat je doet allang met welbehagen aan. Draag altijd vrolijke kleren, kies een feestelijke geur. Geniet van het leven met de man die je bemint. Geniet op alle dagen van je leven, die God je heeft gegeven. Het bestaan is leeg en vluchtig en je zwoegt en zwoegt onder de zon, dus geniet op elke dag. Het is het loon dat God je heeft gegeven. Doe wat je hand te doen vindt. Doe het met volle inzet, want er zijn geen daden en gedachten, geen kennis en geen wijsheid in het dodenrijk. Daar ben je altijd naar op weg. Ik heb onder de zon opnieuw gezien dat niet altijd een snelle hardloper de wedloop wint, een sterke held de oorlog, dat hij die wijs is niet altijd zijn brood heeft, en hij die inzicht heeft de rijkdom, hij die bekwaam is het respect. Zij allen zijn afhankelijk van tijd en toeval. Nooit weet de mens wanneer zijn tijd gekomen is: zoals de vissen verraderlijk worden gevangen door de fuik en de vogels door de val, zo wordt de mens verrast door de verraderlijke tijd, wanneer die als een klapnet op hem valt.