De kerst komt eraan

Verheugt u in de Heer

te allen tijde,
in deze donkere dagen
lonkt het licht.

Jozef die timmerman is,
gaat op weg naar Betlehem
om zich te laten registreren.

samen met zijn vrouw Maria
die zwanger blijkt te zijn

Hoe dat nou kan, vraagt hij.

Ik geef onmiddelijk toe,
eenvoudig is de kwestie niet:
in het begin heeft de Heer

de naakte mens gemaakt
verschoond van goed en kwaad
maar toch niet voorzien
hoe door en door slecht
een aangeklede mens kan zijn.
Om daar een einde aan de te maken,
heeft zijn Geest ervoor gezorgd
dat Maria in de nacht van kerst
zijn Zoon in Betlehem kan baren.

Betlehem is de ommuurde stad
waar vandaag de dag
islam en christendom,
gescheiden van het jodendom
in vrede naast elkaar bestaan.

De kerst komt eraan:
in deze donkere dagen
lonkt vandaag ook licht
vanuit een blij Parijs.

In Betlehem is het vrij zonnig,
in Dussen is het onstuimig
en zo'n twaalf graden.
Morgen is er weer een dag,
is mijn verwachting

Ad Los, 21 december 2015

Verlangen naar een kerstkaart

Al dagen wilde ik een blog schrijven over Kerst. Twee bijzondere dagen die al jarenlang worden doorgebracht in familiekring. Dat begon al jong, mijn oma Johanna de Jong was geboren op Eerste Kerstdag en als kind ging ik daar steeds op verjaardagsbezoek met ons ouderlijk gezin. 

Samen met mijn zus boodschappen doen op de Hoogstraat

Ook nadat ik getrouwd was heb ik haar nog weleens bezocht op Eerste Kerstdag. En ik denk dat ze mij misschien ook nog wel kerstkaarten stuurde in die tijd. Maar mijn oma is er lang niet meer. Juist tijdens die warme familiedagen mis je vooral je naaste familie.  Ook mijn vader is er al lang niet meer om Kerst mee te vieren. 

De laatste kerstkaart van mijn zusje

En ineens, toen ik vlak voor Kerst een kerstkaart van de deurmat opraapte, dacht ik aan mijn zusje. Zij schreef altijd trouw kerstkaarten, zelf was ik daar veel slordiger mee en schoot het er door de kerstdrukte altijd bij in. Waar zou haar laatste kerstkaart zijn gebleven? Gelukkig had ik die snel gevonden. Toen ik haar naam las, verlangde ik ineens heftig naar een kerstkaart van mijn zus. Het zal nooit wennen te weten dat ik nooit meer een kaart van haar zal ontvangen. Gewoon met de simpele woorden; liefs Matty. 

De Klimaatconferentie (11)

Hebben de critici dan toch gelijk? Is er helemaal geen sprake van klimaatveranderingen? Kijk eens naar al die sneeuw vandaag. Volgens mij heb ik zelfs nog niet eerder meegemaakt dat er zoveel sneeuw is gevallen op een dag. Wordt het misschien nog een witte Kerst? In de twintigste eeuw is er zes maal een witte Kerst geweest. Of er in de 21e eeuw al een witte Kerst is geweest weet ik eigenlijk niet. Vandaag was de sneeuw nog niet echt een ramp, maar morgen naar mijn werk misschien wel?

Dag 355: De mooiste kerst

Kerst is knus en gezellig binnen
Eent afel vol eten en prachtig linnen

Kerstbomen vol lichten
Een krant gevuld met kerstgedichten

Nieuwe kleren, perfect gekapt haar
Met heel de familie bij elkaar

Maar ook veel verdriet en eenzaamheid
Geestelik armoe' alom in deez'tijd

Een herberg waar geen plaats meer was
Nog slechts wat brood in een oude tas

Één schamel kaarsje in de stal
Het verhaal van de sterren in het heelal

Niets om te wassen, hoe graag men ook wou
Ze waren slechts samen, een man en een vrouw

Engelen lieten de boodschap horen
Ons is heden een Koning geboren!

Stefanie Kieboom

Sijs willekomen, heirre kerst

Sijs willekomen heirre kerst,

want du unser alre heirre bis

sijs willekomen, lieue heirren

her int ertriche also schone,

Kyrie eleison.

Wees welkom, Heer Christus,

daar gij ons aller Heer zij

wees welkom, Lieve Heer

hier op de mooie aarde,

Kyrie eileison.

Bovenstaand Kerstlied, daterend uit de Middeleeuwen van 1100 – 1400, is een welkomstlied aan het kindeke Jezus, in oudste versie. Job Koekkoek vond het ooit tijdens zijn speurtocht in de archieven. De vroegste bewoners van ons Land van Altena hadden het van monniken geleerd –  Friese monniken! Die naar het Land van Altena gekomen waren, om er het Evangelie te verkondigen. Maar ook om de bewoners in praktische zaken nabij te zijn. En zo laat zich hun aanwezigheid treffend rijmen met de naam Al te na - Een naam die volgens naamkundige onderzoekers als 'zeer nabij' op te vatten is.                                     

Job Koekkoek zat vorige week in de kerk naast een Friezin, getrouwd met iemand van hier in Altena. Als kind maakte ze eens een heuglijk feest mee. In een gehucht aan de Waddenzee dat –  let wel!–  Ny-Altena heet, werd een herdenkingsfeest gehouden aan die monniken die 500 jaar geleden uit het hoge noorden naar het diepe zuiden getogen waren.Bij ons hier in Altena is echter van hun zegenrijke aanwezigheid destijds geen heugenis bewaard gebleven. Wat ons niet hoeft te beletten de naam Altena als oproep tot betrokkenheid op te vatten, inherent aan Gods welbehagen in de mensen.

Van Vervoornepolder naar Noordwaard polder

Nederland is nooit af en dat geldt ook voor het stukje Noordwaard. Waterschap Rivierenland werkt al sinds juli in het gebied aan 'verbeterpunten'. 

Aankondiging van werk in de Noordwaard

Het meeste onderhoudswerk zoals het vervangen van afrasteringen en hekken, snoeiwerk, het plaatsen van beschoeiingen en het dicht kitten van naden in de keerwand langs het Steurgat is inmiddels gereed. Deze winter voert aannemer Van der Plas uit Giessen het grotere werk uit aan op/afritten bij kades en aan halfverharding op de beheerspaden. De grond daarvoor is afkomstig uit de nieuwe waterberging die wordt gegraven aan de Dijkgraaf Den Dekkerweg in de Vervoornepolder bij Werkendam. Zo wordt de grond in de regio hergebruikt en dat is goed om te weten. 

Waterberging in de Vervoornepolder, achter de witte container is nog net de Vervoornemolen te zien

De aanvoer van de grond staat gepland tot aan de kerst. Na de jaarwisseling legt de aannemer met deze grond de op/afritten aan. Dan wordt ook de halfverharding op beheerspaden aangebracht. Oplevering is voorzien uiterlijk half maart, met het oog op groei- en broedseizoenen in de natuur. Alleen eventueel hoogwater kan nog roet in het eten gooien. Vorige winter stroomde de Noordwaard voor de eerste over, vijf jaar na de oplevering van de ontpolderde Noordwaard. 

Bord van ontpoldering van de Noordwaard (jaartal 2012?)

De Watersnoodramp in de Biesbosch (1)

Vernielde schuur van de familie De Kraker

Truus de Kraker-Verlinde

De familie Verlinde woonde al voor de oorlog op de boerderij in polder Hardenhoek. Tijdens de oorlog werd de boerderij door de Duitsers in brand gestoken en keerde de familie terug naar Zeeland. Begin 1952 keerde het echtpaar De Kraker-Verlinde terug in de Biesbosch en woonde tijdelijk bij familie aan de Kievitswaard, terwijl de nieuwe boerderij werd gebouwd. November 1952 namen zij hun intrek in de nieuwe boerderij, samen met drie zoons, waarvan de jongste in mei 1952 werd geboren.

“Tijdens die zware stormnacht van 1 februari was ik net geopereerd aan struma (vergrote schildklier) en lag ziek op bed. Mijn schoonzus was bij ons in huis, maar de twee oudste jongens waren bij mijn ouders in Zaamslag in Zeeland. De jongste was wel thuis. Door de wind werd beneden een raam ingedrukt, dit werd dichtgespijkerd met de bodem van de box. De deur van het kamertje ging op slot, om te voorkomen dat de deur werd open geblazen. Boven werd ook een raam ingedrukt door de storm. Een buurman was in huis, hij had zijn tractor in veiligheid gebracht, omdat onze boerderij op een terp stond. Hij kon echter niet meer terug. In die nacht hebben we de meubels nog naar boven gebracht, de buurman vond dat niet nodig, omdat het water nooit zo hoog kwam. Toch kregen we zo’n 70 tot 80 centimeter water in huis. Mijn man bracht nog een pas geboren kalf in veiligheid op zolder van de schuur. De koeien werden gered, doordat mijn man overal stro in de stal had gelegd. De koeien stond daar met hun voorpoten op, zodat ze net hun kop boven water konden houden. Daarna zagen we het water komen en dat was heel angstig. Meubels dreven voorbij en een wasmachine bonkte tegen de muur, een angstaanjagend geluid. We hadden geen radio en ook geen telefoon. We hebben al die tijd op zolder gezeten. Nadat het water was gezakt, kwam mijn vader snel kijken en kon vertellen dat de kinderen ongedeerd waren. Toen het water was gezakt, moest alles ook schoongemaakt worden, echt alles zat onder de modder en het slik. De houten vloer moest lang drogen, als je er zeil neerlegde, kwamen de pissebedden”.

Met kerst 1954 stond het water opnieuw in huis, ook later zorgden diverse overstromingen voor wateroverlast. De sluiting van de Haringvliet was dan ook een hele opluchting voor de familie de Kraker.

Waar blijft de coalitie?

Bij enkele Waterschappen zijn de coalitiebesprekingen, die na de Waterschapsverkiezingen op gang kwamen al vrijwel afgerond. Brabantse Delta was helemaal snel, al op 12 december kwamen zij tot overeenstemming om in de formatie samen verder op te trekken met CDA, de VVD, Ons Water, West-Brabant Waterbreed en de geledingen bedrijven en ongebouwd (landbouw). Daarmee gaven 21 van de 30 leden van het algemeen bestuur steun aan de beoogde coalitie in het dagelijks bestuur. De coalitiebesprekingen startte op 4 december en zijn gevoerd onder leiding van de lijsttrekker van de grootste partij (CDA), Anke Dielissen. http://www.ankevoorwater.nl/

Waterschap Rivierenland heeft allemaal wat meer tijd nodig, mogelijk spelen het groter aantal (kleine) fracties daarbij een rol. De gesprekken zijn gevoerd met een onafhankelijk voorzitter, John van den Hoonaard, oud directeur van waterschap Hollandse Delta. Op 10 en 11 december werden de gesprekken met de afzonderlijke partijen gevoerd. Mogelijk wordt nog voor de Kerst bekend welke partijen straks de coalitie vormen evenals de kandidaat heemraden

Dag 364: Na apen

Vandaag ga ik op mijn weblog Bob du Burck na apen. Hij heeft er een aantal foto's van een wandeling door de Biesbosch geplaatst. Ik heb ook wat foto's uit de Biesbosch, van vlak voor de Kerst. Het zijn een beetje surrealistische beelden van de pijlers van de fietsbrug bij polder Maltha, het lijken wel een soort benen in het water. De fietsbrug wordt overigens later weer een brug voor al het verkeer.

Vergadermoe...........

Ook aan deze vergadertafel mocht ik in het afgelopen jaar plaatsnemen

Hoe vaak heb jij vergadert dit jaar? Zomaar een vraag die me gisteren werd gesteld. Terwijl ik vlak voor Kerst al een keer had gezegd dat dat mijn laatste vergadering van het jaar was, heb ik daarna toch nog twee maal een overleg gehad. Maar gisteren was echt de laatste van het jaar. En dit ging over het evenement van 'Veldslag tot Vredesmissie'. En volgens mij wordt dat echt iets moois. Volgend jaar ga ik jullie er alles over vertellen. Hoe vaak ik vergadert heb dit jaar weet ik niet, hoeveel blogs ik heb geschreven ook niet exact. Maar waarschijnlijk is dit wel de laatste van dit jaar.......Zalig uiteinde en tot volgend jaar! En doe voorzichtig met vuurwerk.

Er ligt nog wel wat op de plank........

Ons mooie kasteel Dussen in de sneeuw

Tja, soms is mijn inspiratie gewoon op voor het schrijven van een blog. Ik begon elf jaar geleden met het idee dat zo'n drie maanden dagelijks te doen. Toen ik eenmaal de smaak te pakken had kon ik niet meer stoppen. En nu geniet ik vooral van mijn blog als ik nog eens teruglees. Want wat deed ik bijvoorbeeld tien jaar geleden op 27 december? Op die dag schreef ik over het afscheid van Cees Branderhorst als raadslid. Hij nam afscheid om persoonlijke redenen, maar hij voelde zich vooral niet senang in de politiek. In 2006 hadden we overigens ook een witte kerst. En wat betreft het dagelijks schrijven, ik heb helaas niet altijd iets op de plank liggen........

Ooggetuige vertelt over kaalknippen moffenmeiden in Werkendam

Rianne Oosterom - ze schreef het boek 'Moffenmeiden' - hield donderdagavond een lezing in Werkendam. Met de aangrijpende verhalen uit die tijd vlak na de oorlog. 

Optocht op 8 mei 1945 op de Hoogstraat in Werkendam (foto SALHA)

Tijdens de lezing vertelde één van de aanwezigen dat hij ooggetuige was geweest van het kaalknippen van de vrouwen op de stoep van het gemeentehuis op de Hoogstraat in Werkendam. Dat hij als twaalfjarige jongen zich had laten meeslepen in de euforie van de bevrijding en mee had gedaan aan het joelen en schreeuwen. Maar al snel daarna tot het inzicht was gekomen dat het fout was, wat deze vrouwen werd aangedaan. Er was immers geen enkele wettelijke basis voor het kaalknippen, dat toch vooral als een volksgericht moet worden gezien. Uiteindelijk was er ook maar één kapper geweest die de vrouwen had kaalgeknipt, volgens de ooggetuige. 

Rianne Oosterom en Martin van Drunen, zoon van Eefje Schut

In het boek Moffenmeiden beschrijft Rianne het aangrijpende verhaal van Eefje Schut, een meisje van 17 jaar dat in Nieuwendijk werd opgepakt en meegevoerd naar Fort Bakkerskil. Ooggetuige van het oppakken in Nieuwendijk was Wil Knoop-Teuling uit Sprang Capelle. Ze was destijds zes jaar en ze was met haar familie geëvacueerd vanuit Dussen. "We woonden in bij de familie Hoeke aan de Dwarssteeg en de jongste dochter Gerrie nam mij en mijn jongere zusje Sjanie van vier jaar mee de dijk op. Daar zagen we hoe vier meisjes hardhandig op een kar werden gegooid en dat ze werden kaalgeschoren. Ze werden ook blauw geverfd. Het heeft zoveel indruk op mij en mijn zusje gemaakt dat we het nooit zijn vergeten. Maar we hadden natuurlijk nooit op de dijk moeten gaan dijken, maar we werden meegenomen".  

De familie Hoeke op Fort Bakkerskil met o.a. fortwachter Blom

De familie Teuling woonde aan de Dorpsstraat in Dussen maar moest vlak voor Kerst 1944 evacueren vanwege de strijd bij het Capelse Veer. "Mijn oma Raams had onderduikers in huis, die moesten ook weg. We gingen eerst naar mijn grootouders bij de vlasfabriek aan de Korn, maar moesten daar weg. Na een zoektocht via Uitwijk kwamen we bij de familie Hoeke terecht; zij hadden negen dochters en twee jongens. Pas eind mei konden we weer terug naar de Korn bij oma. Daar is op 2 juni mijn zusje geboren. Toen mijn vader haar wilde aangeven bij de burgerlijke stand in Dussen, was daar het gemeentehuis ontploft. De gemeentesecretaris hield zitting in hotel Heesselt en schreef haar naam achterop een sigarendoosje. Toen mijn zusje in 1974 wilde trouwen, bleek ze niet ingeschreven bij de burgerlijke stand". 

Het gemeentehuis aan de Sluis Dussen dat na de oorlog werd verwoest door een achtergelaten munitie (foto SALHA)

Het gezin Teuling keert in juni terug naar hun eigen huis, daar bleken alleen de ruiten gesneuveld, terwijl het huis van de buren was weggevaagd. Mijn oma Raams had in de oorlog nog onderduikers, een van hen was Bernand van Leeuwen. Hij was zo dankbaar dat hij bij haar mocht onderduiken, dat ze na de oorlog een armband cadeau kreeg. Aan die armband zitten allemaal Willemientjes dubbeltjes. Dat bijzondere aandenken heb ik gekregen nadat mijn oma is gestorven". Wil Knoop-Teuling heeft ook nog een bijzondere map met verhalen bewaard. "Toen ik 25 jaar getrouwd was, heb ik aan iedereen gevraagd of zij hun herinneringen wilden opschrijven. Velen schreven over de evacuatie in de oorlog". 

Wouda gemaal te bezichtigen met Kerst

Wetterskip Fryslân zette maandag 24 december in de loop van de middag het ir. D.F. Woudagemaal in Lemmer in werking. De inzet van het gemaal is nodig om de hoeveelheid neerslag die de komende dagen wordt verwacht te verwerken.

Wetterskip Fryslân verwacht de komende week minder tot geen afvoercapaciteit via de spuisluizen bij Dokkumer Nieuwe Zijlen en Zoutkamp en spuisluis bij Harlingen. Reden is de verwachte hoge waterstand op het Lauwersmeer en de Waddenzee.
 

Om het gebrek aan spuicapaciteit te compenseren, zet het waterschap het Woudagemaal in. Het overtollige water op de Friese boezem, het stelsel van meren en kanalen, wordt via het Woudagemaal in Lemmer en het Hooglandgemaal bij Stavoren naar het IJsselmeer gepompt.

Belangstellenden kunnen vanaf dinsdag 25 december een kijkje komen nemen in het draaiende gemaal aan de Gemaalweg 1 in Lemmer. Het gemaal is speciaal voor deze gelegenheid 1e en 2e Kerstdag van 10.00 tot 17.00 uur open voor publiek. Zoals het nu lijkt draait het gemaal tot en met donderdag 27 december. Het Woudagemaal is alleen toegankelijk via de ingang van het bezoekerscentrum.

Het stoomgemaal uit 1920 is eigendom van Wetterskip Fryslân en het grootste en enige werkende stoomgemaal ter wereld. Bij een hoge waterstand zorgt het voor droge voeten in Friesland. In 1998 is het monument op de Werelderfgoedlijst van UNESCO geplaatst. Het gemaal is via een loopbrug verbonden met een bezoekerscentrum dat jong en oud op een bijzondere manier informeert over de functie en de werking van het gemaal.

Mijn mooiste verhalen in 2022

De laatste week van het jaar is de week van de lijstjes. Nu was ik voornemens iedere dag iets te schrijven tussen Kerst en de jaarwisseling, maar dat is niet gelukt. Daarom nu een poging om de mooiste verhalen die ik in het voorbije jaar mocht schrijven. Fijn dat mensen steeds weer bereid zijn om jou te vertellen over soms heel intieme zaken. En ze leverde zo stuk voor stuk mooie verhalen op. Of ik dit jaar mijn mooiste verhaal ooit heb geschreven? Ik denk het niet, in 2023 ga ik weer een nieuwe poging doen. 

De entree van het Dalems kerkje tijdens de laatste kerkdienst

1. Het interview met Heidi en Henk Langerak over de vermissing van Germa van den Boom. 
2. Het interview met schipper Bouke van der Vaart van de Vakova over zijn zonen Danjel en Roijmer
3. Het interview met Arjan en Rhode Meijer over het verlies van hun twee zoontjes
4. Interview met Helena Dousais over de zelfgekozen door van haar zoon Pepijn
5. Artikel over de brieven van Klaas en Janke in het Rijksmuseum
6. Het interview met fotograaf Gaby Ermstrang over de week van de vruchtbaarheid
7, Het artikel over het afscheid van het Dalems kerkje
8. Het artikel over de kinderkamer in de noodopvang van het AZC in Gorinchem
9. Terugblik met de bewoners op het afbranden van de boerderij aan de Oudendijk
10. Interview met Merel de Groot over haar ziekte

Helena Dousais met de foto van haar zoon Pepijn

.

Nogmaals het haventje van Rijkswaterstaat

Het haventje van Rijkswaterstaat met op de achtergrond de Sasdijk

Vandaag even een rondje gereden door de havens van Werkendam; deze keer boordevol schepen die thuis Kerst vieren. Maar ook even bij het haventje van Rijkswaterstaat gekeken. Nog altijd liggen er veel kleine scheepjes, toch is niet duidelijk wat er gaat gebeuren. De gemeente Werkendam wil in elk geval graag een nieuwe toegangsweg over het voormalige terrein van Eendracht. Wordt vervolgd.....

Een historische haven in Werkendam?

Het insteekhaventje in Werkendam met op de achtergrond het havenkantoor

Wie als eerste het idee opperde weet ik al niet meer, maar inmiddels hoor ik van meerdere mensen dat het insteekhaventje van Rijkswaterstaat dat recent door de gemeente Werkendam werd gekocht voor 185.000 euro een mooie plek is voor een historisch haventje in Werkendam. En toeval of niet, maar thans liggen er inderdaad enkele historische schepen zoals het voormalige veerpontje uit 1936, het slepertje Hendrik Senior en de tjalk de Vertrouwen. Dat deze scheepjes daar nu liggen heeft volgens mij alles te maken met de vele andere grote schepen die thans voor de kerst de thuishaven Werkendam hebben opgezocht. De haven ligt al behoorlijk vol, de schippers hebben een goed jaar achter de rug, vooral vanwege de lage prijzen voor stookolie, maar ook door het lage water van de voorbije maanden.

Terugblik op 2017

De loopgraaf in het educatieparkje

Zo tussen Kerst en de jaarwisseling wordt het weer tijd voor een terugblik op het jaar.  Op de valreep van het jaar ontvingen we als Erfgoed Altena een positieve brief over de afrekening van de subsidie voor het Eerste Werelderfgoedproject bij Fort Giessen, onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Met vrijwilligers van Erfgoed Altena een project van een lange adem, waarvoor de kiem al werd gelegd in 2010. Ontelbare uren zijn in het project gestoken om het tot een succes te maken, zo mocht ik dit najaar nog werken aan het eindverslag voor de provincie. Maar we kunnen als Erfgoed Altena met trots terugkijken, zo werden schuilplaatsen uit de Eerste Wereldoorlog verplaatst, werd een fietsroute uitgestippeld langs de loopgravenlinie en werd een educatieproject voor kinderen samengesteld in samenwerking met Bibliotheek CultuurpuntAltena. Sluitstuk van het project is de aanleg van het educatieparkje bij Fort Giessen, dat deze zomer werd uitgevoerd. Ook werd een trekpontje voor over de fortgracht aangeschaft. Thans wordt nog gewerkt aan de restauratie van een affuit uit de Eerste Wereldoorlog, dat we in bruikleen krijgen van het Nationaal Militair Museum.  Voorjaar 2018 wordt het educatieparkje samen met de restauratie van Fort Giessen en de artillerieloods met Brabants Landschap feestelijk geopend. 

Illustratie als onderdeel van het educatiepakket voor kinderen

Het gehele project kon worden uitgevoerd met subsidie van de provincie Noord-Brabant, het Pact van Loevestein, de gemeenten Woudrichem, Werkendam en Zaltbommel, Prins Bernhard Cultuurfonds, Rabobank Altena en het N. van Ballegooijenfonds.

Dag 360: Een witte kerst?

Dag 348: Een witte Kerst?

Dag 151: Burenhulp

Sluyterstraat

Tijdens het uitruimen en herinrichten van de Oudheidkamer ontdekte ik het al. Echte ouderwetse burenhulp bestaat nog in Werkendam. De buurvrouw van de Oudheidkamer heeft heel wat kopjes koffie geschonken aan de noeste werkers. Maar ook anderen kwamen steeds opnieuw weer helpen bij de Oudheidkamer. Vandaag vond ook in mijn eigen straat weer een ouderwets staaltje burenhulp plaats. De heg van mijn buurvrouw, sinds Kerst 2005 weduwe, werd door de buren geknipt. W. Vlot van enkele huizen verderop is de hele dag met de electrische heggeschaar in de weer geweest. Ook Kees van Veen, een andere straatbewoner heeft nog een handje geholpen. Prachtig toch, waar vind je dat nog? Laten we zuinig zijn op die burenhulp. Het spreekwoord zegt niet voor niets: Beter een goede buur, dan een verre vriend. Onze buurtvereniging en de jaarlijkse barbecue in de Sluyterstraat hebben zeker bijgedragen aan die goede contacten in de straat. Jammer genoeg ben ik vergeten een foto te maken.